Op school werkten ze aan het thema 'vlinder'. Al snel was er een mooie rupsenkast. Vol verwondering werd er dagelijks bijgehouden hoeveel de rupsen wel niet aten en dat ze op een gegeven moment een coconnetje maakten. Het allerspannendst was natuurlijk de vlinder die eruit geknabbeld kwam en in de schooltuin werd losgelaten.

Al snel was alles uitgevlogen. Jongste was helemaal enthousiast toen hij in onze appelboom wel 20 krioelende rupsjes bij elkaar zag… We hebben ze netjes met tak en bladeren uit de boom geknipt, in een bakje gedaan en mee naar school genomen. Voor het gemak had ik de andere 6 hoopjes met dezelfde hoeveelheid beestjes er meteen maar bij gedaan. Ik hoefde ze niet zo nodig in mijn appelboom te hebben.

Het enthousiasme op school was minder groot. Na een presentatie van de inhoud van het bakje mochten ze gewoon weer mee naar huis. Konden we zelf de vlinders gaan uitbroeden. Het hondertal hongerige wezens heb ik nog een week van eten voorzien en ben toen eens op internet gaan kijken wat voor bijzondere exemplaren er tzt tevoorschijn zouden komen. Het bakje was namelijk niet zo groot.

Daarna lag de inhoud van het bakje in de groene container……

Kapla is het nieuwe bouwen! Naast de aantrekkingskracht van duplo gevolgd door kleine lego zijn ze nu heerlijk aan het bouwen met Kapla. Dat een paar simpele houten plankjes zo succesvol kunnen zijn.

Het is een gelijkspel in de strijd met de WII. Je moet het maar bedenken.

De jongens hadden nog nooit zo'n vet verjaardagsfeest gehad, concludeerden ze 's avonds tevreden in bed. Het leek wel het huishouden van Jan Steen is meer mijn omschrijving. Maar goed…een keer geen regels.

Het was even gekkenhuis, iedereen kwam zo'n beetje tegelijkertijd binnen. Een half uur daarvoor verzuchtte de boys nog waar iedereen bleef om uiteindelijk met een vriendje naar het speeltuintje af te druipen. En toen de visite er was, waren ze natuurlijk nergens te bekennen.
Ook de andere jeugdigen aanwezigen waren al snel uit de tuin verdwenen en ergens buiten de schuttingen vonden ze elkaar. En hadden grote lol.

Zo ook tijdens het eten. Normaal gesproken gaan we echt aan tafel zitten. Ook met een verjaardag…kinderbuikjes volgooien, daarna mogen ze weer aftaaien en dan lekker zelf eten. Nu waren we gewoon thuis in de tuin en niet bij het zomerhuisje. Dus geen hele grote tafel om het hele spul in het gareel te krijgen.

Maar goed, de extra dimensie van verstoppertje spelen met een sateetje, stokbrood, hamburger en kipkluif is goed ontvangen. Dankzij  zusje lief is er weinig restafval in de buurt blijven liggen.

Onze Rik: enorm trots op die enorme beker! (Hij komt als laatste het podium op - heel verrassend…)

En ik pak het bloggen maar weer op. Alsof ik niet ben weggeweest. Dagelijks zitten er verhaaltjes in mijn hoofd. Leuke kleine anekdotes, belevenissen. Het komt er alleen niet van om ze aan het blog toe te vertrouwen. Te druk met andere prioriteiten. Nu mijn blog weer eens bovenaan het lijstje zetten.

Elfje
Sinds vrijdag hebben we een elfje in huis. Heerlijk zo’n fladderende grote meid, die nog heel druk was met aftellen van de dagen en nachten tot haar grote feestdag. Ongeduldig lag ze op haar feestdag op ons te wachten: “Als het nog lang duurt, kom ik uit bed hoor!”

Een klein meisje dat snel groot wordt. Elf jaar geleden nog geen 5,5 pond en passend in maatje 44, nu nog net iets korter dan haar mama, maar wel met grotere voeten.

Groot genoeg
En wat heeft ze weer genoten van haar feestdag. Van alle leuke kadootjes (wat is ze verwend). Van alle aandacht (met vriendinnen van de huidige school en de oude school – waarom er volgend weekend nog een partijtje moet komen, is me een raadsel.)

 En inmiddels groot genoeg om lekker haar eigen gang te gaan. Met vriendinnen in de tuin, naar boven of naar het grasveldje, al gelang het onderwerp van gesprek (vermoed ik zo….). Groot genoeg om zichzelf van een sapje en een hapje te voorzien en haar met de rest erop te wijzen dat er ook buiten een afvalzak hangt. Groot genoeg om dat zonder morren te accepteren.

Groot genoeg om ook met de kleintjes op stap te gaan (zolang niet alle vriendinnen er waren). Groot genoeg om haar eigen feest te regisseren zodat mama geen verrassingen meer kon voorbereiden. Wat ik uiteindelijk toch heb gedaan door al haar plannen af te wijzen en achter haar rug om toch te regelen. (de gewenste Hello Kitty taart bijvoorbeeld…) Groot genoeg om de dag ervoor zelf cupcakes te maken omdat mama deadline stress heeft.

Elf is toch echt anders dan tien!
Zou het komen doordat elfjes wensen vervullen? Ons begin is er!

Begin ik eindelijk weer eens aan een blog. Wil ik het opslaan…ligt mijn internetverbinding eruit. Hele tekst kwijt. En niet meer op te halen.

En als dat nou de 1e keer was….dus niet. Hoe dom kun je zijn. En wat baal ik.

Van de week beland op you tube. Zoeken waar mijn zoon nou zo vol van is. Waar hij zo smakelijk, rollend van het lachen over vertelt. In vlagen. Ik kan hem niet volgen, nu al niet meer. Stiekem dan ’s avonds maar even bijspijkeren, als de jongens zelf op bed liggen.

Deuntje

Die avond was het namelijk weer raak. Tot groot ongenoegen zat door zoon-lief weer eens het vreselijke deuntje ‘aan de schijt, aan de schijt’ in mijn hoofd. Zo’n liedje waar je de oorspronkelijke tekst niet eens maar van kan herinneren. Shame on me.

Het filmpje had hij een keer bij een vriendje gezien. Tijdens het eten vertelt hij er nog regelmatig smakelijk over. Tot de vieze drap aan toe die volgens hem in beeld verscheen.

Bloot of bikini

Ik had geen idee waar ie het over had. Kijk niet zo veel televisie. En als ik dan kijk, dan zijn het vaak niet de programma’s die favoriet zijn in heel Nederland. Ik mis dus nog al eens wat.

Zijn beschrijving stond me niet echt aan. Hij had het ook al over blote vrouwen gehad, die uiteindelijk toch nog een bikini aan bleken te hebben. Het was in ieder geval allemaal erg spannend. Ik vind dit helemaal niks. Thuis is er alleen internet waar ik bij ben. Wil het allemaal graag nog een beetje in de gaten houden.

Onschuldig

En ach, had ik maar eerder gekeken. Had ik er iets relaxter op kunnen reageren. Hetgeen ik gezien heb, van de tv-kantine, is toch onschuldig vermaak. (Ik heb niet alle varianten bekeken, en ga er maar van uit dat dit ook de variant van zoon-lief is.) Meteen het origineel erbij gezocht: Majesteit, majesteit. Hoe kon ik die nou kwijt zijn.

Nostalgie

Al you tubend dochter-lief laten kennismaken met nostalgie uit mijn tijd: meneer De Uil, Calimero en Bolleke de Beer. Toch wel wat anders. Het leuke is dat er dan meteen allemaal suggesties in beeld komen. Onder andere dit filmpje.

Heb ik meteen maar aangegrepen om de volgende dag mee te starten. En met succes: de kinderen lagen om mijn dansje met papa en dit liedje helemaal in een deuk van het lachen. Dat is nou eens een goede start van de dag.

Ik zal binnenkort eens verder kijken op dat you tube voor andere ideeën.

Nieuw weblog voor een nieuw project: http://bit.ly/ijZ4cq

Blijf ook hier bloggen over alles wat ons verder nog bezighoudt.

Er zijn van die ochtenden…. Het is vaak best lastig om gezellig op tijd de deur uit te komen. Met vier chaoten is er altijd wel eentje die andere ideeen heeft. Eigenlijk gaat het het best als ik ziek, zwak en misselijk ben, dan kunnen ze heel veel dingen samen of alleen heel goed regelen. Misschien moet ik eens wat vaker 's ochtends in bed blijven liggen.

Had ik dat afgelopen week maar gedaan! Dan had me dat op een en dezelfde dag weer een ontzettende grote mond van mijn grote meid bespaard, alleen maar omdat we de afspraak hebben dat ze zich met haar nieuwe Didi-kleren netjes aankleedt en ik durfde op te merken dat haar kraag niet goed zat en ze daar nog even naar moest kijken.
Vervolgens wilden de twee oudste jongens schaken omdat ze al helemaal school-klaar stonden en nog een kwartier tijd overhadden. Tegen mijn 'nee' in, want schaken levert nogal eens wat strijd op, gingen ze toch het spel spelen toen ik boven aan het tandenpoetsen was. Nog voor er een schaakstuk op het bord stond, was er al een stier in het spel. Beide jongens moesten zich boven bij mij melden. Tot frustratie van oudste die vervolgens stoicijns met een klein stokje waaiboomhout tegen het raam ging tikken. Het raam moest namelijk stuk, want hij wilde naar buiten springen.
Ik heb me niet kunnen inhouden tegen hem op te merken dat hij dan beter gewoon het raam open kon doen. ´Was echt een stuk makkelijker´. Hij volgde dit advies meteen op. Normaal luistert ie nooit zo snel, echt niet.
Na 1 sec te hebben afgewogen of ik de rest van mijn leven met een schuldgevoel zou rondlopen, besloot ik dit te negeren. De nood was mi niet echt hoog, gezien het formaat van het stokje hout en de kracht van het tikken.
Tegen de tijd dat het tijd was naar school te gaan, plukte ik een hevig verontwaardigde zoon - omdat ik hem niet serieus nam - uit het raamkozijn. Toen ik na zijn beklag hierover, nuchter durfde op te merken dat ie daarvoor de verkeerde moeder had getroffen, was dit weer reden om de achterdeur uit te stormen op zoek naar andere ouders.
Intussen krijgt jongste door dat het niet zijn beurt is om voorin te zitten, terwijl ie daar helemaal van overtuigd is. Weer een stier op bezoek, waardoor hij de tas van zijn grote broer niet ziet en valt. Met veel bombarie smijt ie de tas op de grond en schopt het door heel het huis heen.
Met moeite krijg ik hem (mijn kind) de auto in, zonder vingers of een hand tussen de schuifdeur. Hij staat de hele weg naar school achter mij te brullen, weigert te zitten of een gordel om te doen. Net voor ik wegrijd, zie ik oudste zoon achter de auto's in de regen staan.
Hem krijg ik onder luid protest ook de auto nog in. Gelukkig is hij te oud om hard te blijven brullen. Mokken in een hoekje is een stuk aangenamer voor de omgeving.

Wat was ik blij dat ik om 8.45 alleen rustig terug naar huis kon rijden. Heb overwegen om een keer te vergeten hen van school te halen….

(NB Na meerdere ochtend-stieren in diezelfde week met oudste ging er eindelijk een lichtje bij me branden. Na lang aandringen en nog veel meer geneuzel blijkt hij toetsen te hebben en hebben gehad. Dat levert bij hem die snelle kortsluiting op. Niet dat dat zijn gedrag goed maakt, maar het verklaart weer wat en we kunnen er weer mee aan de slag. Kun je gedachten-lezen ook leren? Het zou mijn ochtenden een stuk makkelijker maken.)

Mocht er iemand trouwens denken, dat ik overdrijf? Not dus!

Een verslag van een heerlijke lange skivakantie met de kerst in de Franse sneeuw van Les Orres. Een fantastische skiplek, helemaal in het Zuiden van Frankrijk. Nog 200 km doorrijden en we zaten aan de Franse kust bij Marseille.. Een weekje volop genieten, waarbij de drie jongens op de dag van vertrek in tranen zijn. Verdrietig merken ze op: "we willen hier blijven wonen".

Geduld
Het was dus een beetje ver, verder dan we dachten. Niet qua kilometers, wel qua reistijd (en dan hebben we niet veel sneeuw onderweg gehad). Zeker met de extra hobbels aan het einde van de rit, in de laatste 200 km, zoals een kotsend kind na een bergpas omdat ik de verkeerde pilletjes in mijn tas had gestopt en zo veel sneeuw aan de voet van de berg dat sneeuwkettingen verplicht waren.
En als je dan helemaal brak pas tegen 15.30 aankomt en je treft twee twee man achter een receptie, en twee families voor ons die al geholpen werden, en het duurt dan nog drie kwartier voor we zelf kunnen inchecken (waar wij wel met 10 minuten de sleutel hebben), dan vergt dat veel geduld van het kwartet. Heel veel! Maar ondanks de 1.000-en waarschuwingen gaat het best goed.
Daarna dan nog auto leeghalen, skipassen regelen, skimateriaal passen en ophalen en skiles voor Mats bevestigen.

Genieten
Maar met dat alles achter de rug, begint zondag het echte grote Genieten:
* Skipiste en skiliften voor de deur
* Oefengebied voor Mats ook naast de piste
* Hele vriendelijke Franse mensen die spontaan in het Engels vertalen wat de Franse skileraar meedeelt
* Alle hulp bij de liften waar Bo en Twan toch even op gang moeten komen en die Mats in de middagen iedere keer weer in de stoeltjesliften tillen.
* Geen wachttijden bij de lift.
* Lekker brede pistes.
* Bakkertje op 30 m voor heerlijk vers (soms nog warm) stokbrood.
* Ruim appartement, zeker voor Franse begrippen.
* Bezoek van de kerstman
Ze noemen het hier ‘ski in – ski out’ en dat is het ook echt. 

Stunten
Het skiën gaat super. We beginnen de week lekker rustig op een van de vele groene afdalingen. ’s Ochtends is Mats onder de hoede van Danique en kunnen we aardig wat hellinkjes pakken. Het gaat alle kinderen goed af.
Stoere Rik is al snel van het stunten en zoekt de meest vreemde bospaadjes en heuveltjes op. Maakt af en toe rake klappen, maar dat deert hem niet. Twan kijkt het iets langer aan, maar volgt dan al snel zijn broer. Wel voorzichtiger. En ook Bo doet aan het einde van de week mee tot ze een boom knuffelt. Dan is de lol er voor haar af. Mats wil natuurlijk niet achterblijven en roept enthousiast tussen mijn benen staand ‘ook stunten mama!’. 

Rode piste
Twee ochtenden maakten we een uitstapje naar de rode pistes aan de top. En dat is dan toch wel even werken voor Bo, Rik en Twan. Ze komen super naar beneden, maar ervaren dat zelf niet zo. Het levert hier en daar gefoeter, frustratie en tranen op. Ronald werd zelfs door een Franse dame aangesproken en gecomplimenteerd met de ski-behendigheid van Twan!
Wat het wel een beetje extra moeilijk maakte is dat er op de rode piste heel veel verse sneeuw lag. Dat is gewoon zwaar. En een van de dagen was het aan de top van de rode piste erg koud, veel sneeuwval en veel wind. (Later was de lift vanwege de wind ook gesloten). Terwijl lager op de berg er geen zuchtje wind is… Daar schrokken ze erg van en raakten bijna in paniek.

Wisselvallig
Het weer was wisselvallig. Gelukkig niet koud en wel windstil (onder de boomgrens). We hebben alles meegekregen: zon, regen (ik heb in mijn 37 jaar nog nooit in de regen geskied), sneeuw en mist . Het ene centrum ligt net iets lager dan het gedeelte waar onze appartement staat, en dan ski je dus gewoon door de sneeuwgrens de regen in. Zijn de bomen ook opeens niet meer wit.

Eigenwijs
Mats had 's ochtends les en dat ging heel goed. Hij accepteerde het en heeft er zoveel geleerd. Hij kan nu zelf met sleeplift omhoog en van de groene pistes naar beneden skiën. Het liefst rechtdoor, maar prima in staat om bochten te maken, alleen doet ie dat als het echt nodig is. (hoezo eigenwijs)
In de middagen gingen we dan met z’n allen op pad. Mats het grootste deel van de tijd tussen mijn benen.

En er is een Bob-baan. Super cool! Met een klein sleetje vet hard naar beneden. Niet remmen dus.